Levenskeuzes maken is eng

Op dit moment doe ik onderzoek naar millenials en motivatie, geïnspireerd door het programma ‘Marlijn de dolende dertiger’, voor mijn projectopdracht van de minor Psychologie die ik volg. Alles wat ik te weten kom in mijn behoorlijk brede onderzoek laat mij nadenken over wat mijn eigen drijfveren, doelen en motivatie nu eigenlijk zijn. Want volgens presentatrice Marlijn Weerdenburg hebben haar leeftijdsgenoten moeite met het vinden van zingeving, en dat heb ik eigenlijk ook.

Op dit moment ben ik twintig jaar. En als het goed is haal ik over een maand of acht mijn hbo-diploma en zou ik moeten beginnen aan wat ik zie als ‘de rest van mijn leven’. Zou. Want dan ben ik eenentwintig jaar oud en hoe moet ik dan al beslissen wat ik wil met mijn leven en wat mijn drijfveren zijn?

Toen ik vijftien was en een vakkenpakket moest kiezen op de middelbare school vroeg ik hopeloos aan mijn studieloopbaanbegeleider: “Deze keuze bepaalt deels wat voor werk ik de rest van mijn leven moet doen, hoe is het de bedoeling dat ik dit nu al weet?”.

Zeventien

Hetzelfde vroeg ik mij twee jaar later af. Toen ik zeventien was moest ik namelijk een opleiding kiezen. Iedere drie maanden vond ik een compleet andere opleiding geweldig, dus het maken van een keuze was niet gemakkelijk. Maar élke keer wist ik het zeker. International Business and Languages, JA! Dan toch de lerarenopleiding Engels? Nee, ik moet iets met de Nederlandse taal gaan doen. Of Spaans! Of nee, dit is het: Voeding en Diëtetiek.
Drie dagen voor de uiterlijke inschrijfdatum voor opleidingen met een toelatingstoets (half maart), zegt mijn vader tegen mij: “Toen ik jouw leeftijd had, wilde ik Journalistiek studeren, maar ik ben drie keer uitgeloot.”
Dat wekte mijn interesse. Journalistiek? Je bedoelt met taal, mensen, interviews doen, radio en televisie maken, het nieuws en over de maatschappij? “Pap, waarom heb je mij dit niet eerder verteld?!”, was mijn eerste reactie. Na alles wat ik over de opleiding kon vinden op het internet te hebben gelezen, meldde ik mij aan. Geen open dag bezocht of meegelopen, gewoon inschrijven. Dit was het gewoon!

Nóg vier jaar?!

Ik werd in gelood. Op de valreep. En nu, meer dan drie jaar later, geniet ik nog steeds van de opleiding en alles wat we leren vind ik leuk. Ik wil dolgraag een journalist worden (of ben ik dat eigenlijk al?). Maar nu staat de volgende grote keuze op de stoep: doorstuderen of direct gaan werken?
Toen ik begon aan het hbo heb ik eens gezegd dat ik ‘nóg vier jaar naar school echt wel veel vind!’. Maar nu ik nog geen eenentwintig jaar oud ben en bijna klaar ben met mijn studie, word ik ineens een beetje zenuwachtig. Eenentwintig. En dan gaan werken? Fulltime? Alles zelf moeten regelen? Kan ik dat wel? Wíl ik dat wel?

Leergierig
Spontaan als ik ben, ga ik naar de Open Dag van de Erasmus Universiteit. Voor de opleiding Psychologie. Voordelen: heel interessant, heb nu al een voorproefje gehad met mijn minor, lekker dicht bij huis, nog drie jaar de tijd om te leren en semi-rustig aan te doen en uit te zoeken wat ik wil met de rest van mijn leven.
Nadelen: het is een grote beslissing, kost veel geld, met een wo-bachelor alleen kan je niet zoveel (master is noodzakelijk als je psycholoog wilt worden), dus het zou alleen als verdieping zijn voor de journalistiek en nog drie jaar studeren is wel een hele stap.

Riedeltje is rond
Dus daar zitten we dan. Het riedeltje is rond. Vier jaar later, zelfde keuze. Toen ging het in een keer goed, maar heb ik dit keer weer zoveel geluk?
Leeftijdgenoten zeggen zelf ook nog niet te weten wat ze willen, maar ik lijk wel de enige te zijn die ermee bezig is. Want ook dit is een belangrijke keuze en ik wil wel de goede maken.

Bucketlist of Fuck-it list?
Maar ach, wat maakt het ook uit? Ik kan altijd nog een jaar lang werken in de journalistiek en mijn bucketlist gaan afwerken. Er is nog zoveel dat ik wil leren! Daarna kan ik altijd nog verder kijken. Ik ben immers nog jong. En fuck it, want levenskeuzes maken is eng!

Print Friendly, PDF & Email

Geef een reactie