Klyne en Roosevelt in Paradiso

In het sfeervolle Paradiso Amsterdam zag ik vorige week een van mijn favoriete bands van dit moment, Klyne, live optreden. De uit Brabant afkomstige jongens stonden in het voorprogramma van de meer bekende Roosevelt. Al voor de eerste tonen van Klyne (spreek uit: klaaijn) door de boxen galmden stond ik vooraan en in een enorme rush.

Samen met een vriendin van school (die fan is van Roosevelt) had ik kaartjes gekocht voor dit concert waarbij Klyne in het voorprogramma zou staan van de synthpopproducer Roosevelt.

Toen het duo Klyne (+ begeleidende drummer) om 20.00 uur het podium betraden in de voormalige kerk was de grote zaal nog niet voor de helft gevuld. Maar dat mocht de pret niet drukken. Afgelopen jaar brachten zij hun zelfgetitelde debuutplaat uit, die mij direct al goed in het gehoor klonk.

Bijna drie kwartier lang stonden de beginnende artiesten op het podium en speelden bijna alle nummers uit hun oeuvre. De band was nog een beetje onwennig op het podium, maakte weinig contact met het publiek en de drummer vergat een paar drumstokken.

Het optreden over het algemeen heb ik als heerlijk ervaren. Zelf houd ik nu eenmaal gewoon heel erg van de muziek die Klyne produceert. Als een van de weinige toeschouwers kon ik dan ook ieder woord meezingen (wat ik natuurlijk heb gedaan). Het opvallendst aan het optreden vond ik zeker de stem van zanger Nick Klein. Hoog, laag, snel, langzaam, echt iedere nood klonk exact zoals op de plaat en zuiver. Ja de stem van Klein noem ik zeker een pareltje.

Als ik tijdens het optreden mijn ogen dicht had gedaan klonk het optreden net als op de plaat, maar dan met de bas die door je borstkas heen dreunt. Dit geeft aan dat de artiesten een goede plaat met goede muziek hebben gemaakt, maar dat ze op het podium nog niet echt buiten de lijntjes durfden te kleuren. Letterlijk ieder nummer klonk exact zoals op de plaat. Dit betekent natuurlijk ook wel dat ze live net zo goed zijn als in de studio.

dav
Roosevelt in Paradiso, vanaf het eerste balkon.

Roosevelt
Na het opwarmen van het publiek door Klyne kwam de hoofdact van de avond op het podium te staan. De hele band in dezelfde witte outfits en met gekke lichteffecten, dit zorgde voor een veel intenser gevoel bij het publiek als tijdens het voorprogramma. Roosevelt (Marius Lauber) is een grote man die ook heel groot beweegt. Hij stond tijdens het concert heen en weer te bewegen, soms wel 3 meter bij zijn microfoon vandaan. Maar altijd was hij nog op tijd om de volgende zin van de liedtekst te zingen.

Roosevelt maakte, in vergelijking met het voorprogramma, veel meer contact met het publiek, wat zorgde voor nog meer enthousiasme in het Amsterdamse Paradiso. Er werd flink gedanst en meegezongen. Stelletjes grepen elkaar vast en de Amsterdamse studenten hadden een hele goede avond.

Al met al zou ik Roosevelt zeker aanraden om een keer live te gaan bekijken als je fan bent van de muziek. En hoezeer ik het album van Klyne ook prijs, die klinkt net zo goed thuis, door je goede geluidssysteem, als in het prachtige Paradiso. Live pik je natuurlijk alleen nog wel veel meer de sfeer mee.

Print Friendly, PDF & Email

Geef een reactie