Een idyllische week in Frankrijk

Het is misschien wel idyllisch te noemen. Het getik van een shuttle tussen twee badmintonrackets, het geklingel van koeienbellen in de verte, het tjirpen van krekels in de bomen, de geur van lavendel… en een keiharde schaterlach op de achtergrond.

Ik heb de drukte van de stad achter mijn gelaten en ben met mijn vriend, zijn zus en haar vriend op het vliegtuig gestapt naar zijn ouders. Zijn ouders (en wij nu ook) vertoeven in een Airbnb in the middle of nowhere in Frankrijk, ruim twee uur rijden vanaf vliegveld Clermont Ferrand. De dichtstbijzijnde supermarkt ligt op een half uur rijden.

Dit weekend zal gaan bestaan uit lachen om flauwe grapjes, dat boek lezen dat al maanden op mij licht te wachten, barbecueën, Franse wijn drinken en vooral: genieten. En dat allemaal in 28 graden, bovenop een berg, ver weg van de normale wereld waarin mijn hoofd nooit stilstaat. Ik geniet van het gras dat tussen de tenen van mijn blote voeten kriebelt en het geluid van hélemaal niets.

Als twee dagen later onze terugvlucht wordt geannuleerd en de volgende vlucht pas over twee dagen blijkt te gaan, ben ik maar drie minuten uit mijn doen. Daarna stap ik in de auto en zeg tegen mijn medereizigers: “Dus we gaan terug naar het appartement?” Want een controlfreak kun je toch niet zijn als het vliegtuig niet gaat. Dan zit je gewoon vast. En als ik dan érgens vast moet zitten, dan wil in dit idyllische Frankrijk, waar niks hoeft en alles mag. Laat mij maar weer in de schommelstoel zakken, kan ik de spannende ontrafeling van mijn thriller uitlezen.

Print Friendly, PDF & Email

Geef een reactie